NAUCZANIE JĘZYKÓW OBCYCH W RÓŻNYCH GRUPACH WIEKU

 

 

Opracowała: Anna Bojarska

 

Nauczanie dzieci, młodzieży i dorosłych różni się przede wszystkim koncepcją kursu językowego. Różne są cele nauki, gdyż odmienne są możliwości intelektualne i emocjonalne uczących się.

 

Ø       Planowanie kursu językowego dla dzieci

 

Języki obce stają się coraz popularniejsze i coraz bardziej widoczna jest ich przydatność w życiu codziennym i w pracy zawodowej. Toteż rodzice nalegają by ich dzieci zaczynały naukę języka obcego jak najwcześniej.

Ta nowa sytuacja oznacza dla nauczycieli konieczność pracy z tzw. uczniem młodszym ( poniżej 10 – 11 roku życia ). Ucząc dzieci młodsze nauczyciel nie ma takiej swobody działania jak w przypadku osób dorosłych. Cechy rozwojowe małych uczniów bardzo silnie determinują koncepcję kursu.

Małe dzieci charakteryzuje potrzeba słuchania, nieumiejętność czytania i pisania lub niewielki rozwój tych sprawności oraz nieumiejętność pracy własnej. Oznacza to, że:

 

·         istnieje potrzeba osłuchania dzieci z językiem obcym poprzez opowiadania, wiersze bajki, gdyż to poprzez słuchanie nauczyły się języka ojczystego

·         istnieje potrzeba wprowadzenia do nauki mówienia. Ograniczamy się tu do prostych sformułowań.

·         Nie ma podstaw i możliwości oparcia nauki na tekstach do czytania

·         Nie ma konieczności prowadzenia zeszytów

·         Motywacja do pracy jest ważniejsza niż wymierny efekt pracy

 

Cechy rozwojowe dzieci omówione tu powodują, że w kursie przeznaczonym dla nich nie istnieje dowolność celów. Kurs musi być ukierunkowany na rozwój sprawności rozumienia ze słuchu i naukę słownictwa. Nauka nie ma charakteru systematycznego, a jest raczej osłuchaniem z językiem.

 

 

 

Ø       Planowanie kursu językowego dla młodzieży

 

Tu możliwości wyboru celów nauki są znacznie szersze niż w przypadku dzieci młodszych. Koncepcja kursu może uwzględniać wszystkie podstawowe sprawności językowe. W tej grupie wieku:

 

·         powinniśmy wprowadzić systematyczną naukę języka

·         powinniśmy wprowadzić ich we wszystkie sprawności językowe

·         najwyżej stawiane są sprawności związane z żywym językiem ( rozumienie tekstu mówionego, mówienie, sprawności interakcyjne, połączenie słuchania i mówienia )

·         dużą rolę odgrywa kształtowanie kompetencji socjokulturowej, która wspiera wiedzę ogólną uczniów na temat innych krajów i społeczności

·         istotne znaczenie ma kształtowanie kompetencji strategicznej, która pomaga poradzić sobie w typowej sytuacji komunikacyjnej pomimo trudności – poprzez sygnalizowanie niezrozumienia i prośbę o objaśnienie

·         koncepcja kursu powinna uwzględniać potrzeby i zainteresowania uczniów

·         koncepcja powinna uwzględniać potrzeby wiążące się z typem szkoły, gdyż w szkole o określonym profilu niektóre sprawności mogą okazać się bardziej przydatne

 

 

Ø       Planowanie kursu językowego dla dorosłych

 

Ogromną rolę odgrywają tu bieżące potrzeby komunikacyjne uczących się, które wynikają z ich sytuacji zawodowych i planów na przyszłość.

 

·         dla celów np. turystycznych dorośli mogą życzyć sobie koncentracji na sprawnościach żywego języka

·         do prowadzenia korespondencji zawodowej potrzebne im będą sprawności czytania i pisania

·         gdy w tej samej grupie znajdą się słuchacze o odmiennych potrzebach konieczna jest dyskusja i kompromis

·         często kurs zamawiany jest przez instytucje, które formułują swoje oczekiwania

 

Tak więc koncepcję kursu determinują w nauczaniu dorosłych potrzeby komunikacyjne określane niekiedy przez nich samych.

 

ŹRÓDŁA:

1. Harmer, J., 2001. „ The Practice of English Language Teaching “. London: Longman

2.      Komorowska, H., 2002. „ Metodyka nauczania języków obcych. Warszawa: Fraszka Edukacyjna.

3. Ur, P., 1996. „ A Course in Language Teaching “. Cambridge: CUP.